روزنامه شرق تا ببینیم

روزنامه شرق تا ببینیم

شنبه22 اسفند1394

علی فرامرزی

شوق انتخابات، نه فقط در مردم، بلکه در مسئولان هم روحیه‌ای را ایجاد کرده که می‌توان از آن بوی امیدواری به شرایط بهتر را استشمام کرد؛ مطلبی که در میهمانی شامی که از طرف وزیر ارشاد ترتیب داده شده بود، از طرف ایشان مطرح شد؛ اگرچه به روال معمول تعداد هنرمندان تجسمی به نسبت اهل صحنه و مخصوصا سینما اندک بود؛ ولی فرصتی دست داد تا با جناب وزیر گپ و گفت‌وگویی غیررسمی داشته باشیم.

از سه مورد خواسته‌ای که با ایشان در میان گذاشته شد، هر سه خوشبختانه مقبول واقع شد. سه پیشنهاد عبارت بودند از:

١- ایجاد زیرساخت‌‌های لازم برای حرکت‌های بزرگ در اشل منطقه‌ای و جهانی

٢-برگزاری بی‌ینال تهران

٣- داشتن جلسات مرتب با هنرمندان عرصه تجسمی.

ناگفته نماند که مورد اول ازآنجایی‌که سرمایه‌گذاری کلانی می‌طلبید، آن‌چنان که جناب وزیر گفتند باید دولت بیشتر به بخش خصوصی روی آورد و از این حوزه اقتصادی کمک بخواهد و از‌جمله نوید امکاناتی را دادند که در منطقه ٢٢ واقع در شرق تهران در حال ساخت و شکل‌گیری است؛ ولی دو مورد بعدی ازآن‌جایی‌که در دسترس و امکان‌پذیر است، ایشان بلافاصله دستورات لازم را به معاونت این حوزه دادند و از جناب مرادخانی خواستند که با توجه لازم و سرعت کافی صورت پذیرد. ولی چرا این دو خواسته با ایشان در میان گذاشته شد؟ می‌توانست مسائل مبتلابه بیشتری در عرصه تجسمی با وزیر مطرح شود. شش سالی می‌شود که بی‌ینال تهران که می‌رفت تا به یکی از اتفاقات مهم تجسمی ایران و منطقه تبدیل شود، به دلایلی به تعطیلی کشیده شد و در این مدت کشورهای منطقه نه‌تنها بیکار ننشستند؛ بلکه با برگزاری انواع و اقسامی از این نوع همایش‌ها حتی نگاه بسیاری از گالری‌ها و هنرمندان خودمان را به سوی فعالیتشان جلب کردند و خود را به‌تدریج به عنوان قطب‌های هنری منطقه به رخ کشیدند. گفتنی است که این کشورها از نظر تولید، کیفیت و موقعیت تجسمی در نقاشی ما به گفته صاحب‌نظران بسیار فاصله‌دارتر و عقب‌ترند.

برگزاری برنامه‌هایی مانند بی‌ینال، حراج‌ها و آرت‌فرها گذشته از چرخه اقتصادی که ایجاد می‌کند، می‌تواند نشانه‌هایی از داشتن ثبات و برنامه‌ریزی بلندمدت هر دولتی را یادآوری کند. واضح است که چنانچه بخواهیم در بخش‌هایی مانند سرمایه‌گذاری خارجی و جلب توریسم حرکت کنیم تا چه حد به اتمسفری که بتواند دو فاکتور ثبات و برنامه‌ریزی را به نمایش بگذارد، نیازمندیم و تا چه مقدار بی‌ینال‌ها می‌توانند در داخل کشور به کشف و تشویق استعدادهای جوان مؤثر واقع شوند. مورد مشابهی که می‌توان برایش یافت فستیوال فیلم سینمای ایران است که تا وقتی خوب برگزار می‌شود تحول انکارناپذیری را برجای می‌گذارد.

و اما مورد سوم: اهالی فرهنگ به‌دلیل کم‌مهری‌هایی که دیده‌اند، حال و روز بد اقتصادی، افسردگی به‌شدت دامن‌گیرشان و ناامیدی نسبت به آینده نیاز به یک توجه همه‌جانبه و اصولی دارند، بازسازی‌ای که با آنچه در دو سال گذشته انجام گرفته کافی نیست و درمان نخواهد شد. مسئولان چنانچه به ضرورت هنر ایمان دارند بایستی با برنامه‌ریزی‌های مؤثرتر طرحی نو دراندازند. بنده معتقدم در بسیاری موارد به‌دلیل خصلت ویژه هنر هیچ گروهی جز دست‌اندرکاران و هنرمندان همان رشته‌های هنری مسائل، مشکلات و راه‌حل‌های حوزه فعالیت خود را نمی‌شناسند. ضمنا ارتباط مستقیم و رودررو می‌تواند به‌راحتی پیام جدی انگاشته‌شدن و موردتوجه‌بودن را به هنرمندان رشته‌های مختلف برساند. طبیعی است که اگر حتی همین یک مورد تحقق یابد بقیه مسائل با امکان به‌روز و مطرح‌شدنی که می‌یابند به‌تدریج حل خواهند شد.

http://www.sharghdaily.ir/News/88266