ابتکار::  تعدد گالری‌های کمکی به کیفیت آثار نمی‌کند

ابتکار:: تعدد گالری‌های کمکی به کیفیت آثار نمی‌کند

http://www.ebtekarnews.com/?newsid=48812  لینک مطلب

یکشنبه, 27 تیر 1395

علی فرامرزی با اشاره به وضعیت نمایشگاه‌های نقا شی:

تعدد گالری‌های کمکی به کیفیت آثار نمی‌کند

گروه ادب و هنر ـ الهام عدیمی: سهراب سپری و بهمن محصص دو چهره جهانی نقاشی ایرانی‌اند و با این‌که بسیاری هنر نقاشی ایران را تنها به مینیاتور منحصر می‌دانند اما فروش جهانی آثار ایرانی در حراجی‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که نگاه دنیا به نقاشی ایرانی محدود نمانده و به خوبی بر نقاشی دنیا ثاتیر گذاشته‌ایم. این مساله در سبک‌های تلفیقی نیز دیده می‌شود و می‌توان رد پای سبک‌های متفاوت را در آثار امروز هنرمندان جهان یافت. شاید نقاشی در آمریکای جنوبی، شرق آسیا یا قلب اروپا از المان‌های نقاشی ایرانی استفاده کند و برعکس.

علی فرامرزی، نقاش با اشاره به این‌که شناخت جایگاه نقاشی ایران در دنیا کار ساده‌ای نیست، به «ابتکار» می‌گوید: برای پی بردن به این مساله باید اطلاعات‌مان درباره نقاشی ایران کامل باشد در حالی که امروز نقاشی وضعیت متفاوتی نسبت به گذشته دارد و به شعبه‌های مختلفی تقسیم می‌شود. همین امر باعث شده تا جمع بندی درباره این مساله سخت باشد. اما آنچه روشن است، رشد نقاشی در ایران بسیار خوب بوده و حداقل به لحاظ کمیت وضعیت خوبی دارد. شاهد این امر، تعداد بالای افتتاحیه نمایشگاه‌های نقاشی است.

 

این نقاش صاحب سبک با اشاره به وضعیت فعلی نقاشی در ایران توضیح می‌دهد: این مساله نیازمند بررسی‌های عمیق و گسترده‌ای است اما نقاشی امروز ایران نقاشی قهوه‌خانه‌ای یا قاجاری نیست که دوره این سبک نقاشی‌ها گذشته و اگر کشش داشت می‌توانست راهش را ادامه دهد اما این سبک نقاشی‌ها نیاز به خلاقیت‌های نو دارند. در واقع این سبک‌ها استحاله و به روز می‌شوند و عده‌ای روی آنها کار می‌کنند. امرو نقاشی گستردگی بسیاری دارد و در دنیا هم همین طور است. سال‌هاست که سبک حاکمی را در نقاشی دنیا نمی‌بینید و هنرمند شاخص و منحصر به فردی نداریم چرا که گستردگی وسایل ارتباط جمعی و شبکه‌های اجتماعی این‌قدر زیاد است که هر کسی می‌تواند با هنرش در آنها حضور داشته باشد.

او ادامه می‌دهد: با این حال نقاشی ایران در منطقه حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد اگر چه در دنیا هم امکان عرضه در طی این سال‌ها کم بوده است اما به این معنی نیست که نقاشی ما پیشرفت نکرده و در جا زده‌ایم. الان در همه گروه‌ها، فنون و رشته‌های هنری وضعیت بینامتنی حاکم است که این ویژگی و خاصیت این دوره و قرن است و می‌تواند علامتی برای گستردگی در حوزه هنر هم باشد. این نیاز انسان است برای بیان بیشتر آنچه لازم دارد و نه قابل جلوگیری و نه قابل دسته‌بندی است.

فرامرزی با اشاره به تغییر سبک‌های نقاشی در قرن حاضر می‌گوید: این مساله نشان می‌دهد حرکتی شروع شده و نقاشی ایران هم در پروسه رقابت و پذیرفته شدن به تدریج استحاله پیدا می‌کند. کسانی که آثارشان از کیفیت خوبی برخوردار باشد و توانایی و پشتکار بیشتری داشته باشند، می‌توانند در این چرخه بمانند و طبیعتا افرادی که کارهای ضعیف‌تری ارائه داده‌اند، حذف خواهند شد. اما به دلیل تازه بودن این حرکت، نیاز به کمی صبر داریم و اجازه بدهیم تا این وضعیت درباره نمایشگاه‌های مختلف و بسیار زیاد نقاشی کم‌کم خودش را بشناسد و فرایند کامل آن شکل بگیرد.

این نقاش با بیان این‌که موافق برگزاری تعداد بالای نمایشگاه‌های نقاشی است، توضیح می دهد: برگزاری این تعداد نمایشگاه کار خوبی است اما باید به کیفیت آثار هم توجه شود. به هرحال این تعداد گالری وجود دارد؛ این تعداد نمایشگاه را برگزار می‌کنند و تعداد افتتاحیه‌ها زیاد می‌شود اما هر نمایشگاه در طول یک هفته مگر چقدر بازدید دارد؟ در رقابت و پروسه حرفه‌ای‌گری تعدادی از آنها حذف می‌شوند و این مساله به قضاوت من و امثال من

نیست .

فرامرزی می‌گوید: ملاک برای تشخیص راحت نیست و این که مجموعه‌ها چه آثاری را ارائه دهند اما تعداد زیاد گالری‌ها کمکی به کیفیت آثار ارائه شده نمی‌کند بلکه باعث می‌شود نقاشی بینندگانش را از دست بدهد. در این میان اگر اعتراضی باشد، اعتراض به تعداد گالری‌هایی است که مجوز می‌گیرند و مجبور هستند برای پر کردن دیوار و برنامه‌هایشان به هر حال آثاری را به نمایش بگذارند و این کار باعث افت کارها خواهد شد. در حالی که نقاشی هم مانند هر تولید دیگری باید یک حد و آماری داشته باشد. براساس تعداد کار در طول سال باید تصمیم گرفته شود چه مقدار فضا لازم داریم. بنابراین بدون آمار و بررسی نباید مجوز به گالری‌ها داده شود.

او درباره هزینه‌ها و میزان فروش این نمایشگاه‌ها هم توضیح می‌دهد: بازار هنر ما کشش این تعداد نمایشگاه را ندارد و حتی بیشتر نمایشگاه‌ها بدون فروش هستند یا فروش کمی دارند. شاید چیزی که هنرمندان و گالری‌ها را درباره فروش در آینده به اشتباه می‌اندازد این است که معمولا در نمایشگاه‌های اول حضور خانواده، اقوام و دوستان بسیار زیاد است و آنها برآورد درستی از کارهای آینده نمی‌توانند داشته باشند.

فرامرزی در پاسخ به این‌که چه راهکاری باید در پیش گرفت، بیان می‌کند: کاری نمی‌شود کرد! تنها می‌توانیم انتقاد کنیم اما کاری نمی‌شود کرد. در واقع از آغاز نباید به این تعداد گالری مجوز می‌دادند اما الان این اتفاق افتاده و با گذاشتن هر گونه ممیزی و شورایی برای این‌که آثار را برای نمایشگاه‌ها انتخاب کنند هم مخالفم؛ چرا که هر شورایی یک نظر و سلیقه خواهد داشت و این کار به نفع هنر تجسمی نیست و اگر این وضعیت در یک پروسه زمانی و یک نوع خاص نگاه به هنرهای تجسمی تحمیل شود، به آن آسیب خواهد زد که موافق این امر نیستم و معتقدم باید تعداد گالری‌ها با حجم آثاری که تولید می‌شود، تناسب می‌داشت.